یه توپ دارم قلقلیه ...

سرخ و سفید و آبیه ...

می‌زنم زمین، هوا می‌ره
نمی‌دونی تا کجا می‌ره ...

من این توپو نداشتم ...

مشقامو خوب نوشتم...

بابام بهم عیدی داد ....

یه توپ قلقلی داد ...

یه توپ دارم قلقلیه :
از آنجا که همه‌ی توپها قلقلی هستند؛ این مصرع نشان حماقت شاعر است. یا بیانگر این موضوع است که شاعر توپ‌های مثلثی و مربعی و لوزی هم داشته ولی حالا فقط می‌خواهد در مورد آن توپش که قلقلی است، صحبت کند. در هر صورت می‌توان این فرضیه را هم در نظر گرفت که شاعر می‌خواسته در لفافه و با استفاده از آرایه‌های ادبی نظیر تشبیه و استعاره، به گردی زمین که مرحوم گالیور (!) آن را به اثبات رساند، تاکید کند.

سرخ و سفید و آبیه:
این سه رنگ که نماد پرچم فرانسه است، نشان‌ دهنده‌ی فرانسوی بودن توپ مورد نظر است. حالا چرا فرانسه؟ خدا می‌داند!

 

می‌زنم زمین هوا می‌ره/ نمی‌دونی تا کجا می‌ره:
این مصراع گویای مکان سروده شدن شعر است. جایی بیرون از جو زمین. چون این مصراع بحث جاذبه‌ی زمین را نقض می‌کند و در ادامه به لایتناهی بودن دنیا اشاره دارد که مسلماً به من و شما هیچ ربطی ندارد.
*من این توپو نداشتم/ مشقامو خوب نوشتم:*
فقر! نداشتن توپ و آتاری و پلی استیشن و … باعث شده که شاعر از درد نداری و بدبختی بنشیند و درس بخواند و مشق‌هایش را خوب بنویسد. برای مثال اکثر فوتبالیست‌ها که همیشه با توپ سر و کار دارند، وضعیت درسی مساعدی ندارند.

بابام بهم عیدی داد / یه توپ قلقلی داد:
این مصراع هیچ تفسیر خاصی ندارد! جز اینکه شاعر از آرایه‌ی مبالغه استفاده کرده است.

همگي به صف ايستاده بودند تا از آنها پرسيده شود
نوبت به او رسيد:
دوست داري روي زمين چه كاره باشي؟
گفت:
...مي خواهم به ديگران ياد بدهم.
پذيرفته شد.
چشمانش را بست.
ديد به شكل درختي در يك جنگل بزرگ درآمده است.
با خود گفت:
حتماً اشتباهي رخ داده ،من كه اين را نخواسته بودم.
سالها گذشت.
روزي داغي اره را روي كمر خود احساس كرد.
با خود گفت:
و اين چنين عمر من به پايان رسيد و من بهره خود را از زندگي نگرفتم.
با فرياد غمباري سقوط كرد.
با صدايي غريب كه از روي تنش بلند مي شد، به هوش آمد.
او،
حالا تخته سياهي بر ديوار كلاس شده بود ...‍!

الان حدود ۱ سال است كه خيلي خسته ام و اين هفته كه ديگه دارم از پا ميافتم.چرا؟

هميشه فكر ميكردم كه كمي تنبلم اما حالا دقيقا حساب كردم متوجه شدم كه خيلي كار ميكنم. ببينيد ما توي ايران ۷۲ ميليون جميعت داريم كه ۱۳ ميليون اونها بازنشسته اند پس ميمونه ۵۹ ميلون نفر.از اين تعداد ۲۴ ميلون دانش آموز و دانشجو اند يعني براي انجام كارها فقط ۳۵ ميليون نفر باقي ميمونن.توي كشور ۱۰ ميليون نفر هم توي ادارات دولتي شاغل هستند كه عملا كاري انجام نميدن. پس براي پيش بردن كارها تنها ۲۵ ميليون نفر باقي ميمونن كه ازين ۲۵ ميليون نفر هم تقريبا ۴ ميليون نفر آخوند ملا و سانسورچي اينترنت و نماينده مجلس هستند پس فقط ۲۱ ميليون باقي ميمونن و اگر بدونيم كه تقريبا ۱۷ ميليون جوياي كار داريم معنيش اين خواهد بود كه كل كارهاي مملكت رو ۴ ميليون نفر دارن انجام ميدن اما حدود ۲ ميليون نفر نيروهاي مسلح داريم و اين يعني فقط ۲ ميليون نفر نيروي كار باقي ميمونن كه از بين اين ۲ ميليون نفر ۹۰۰۶۴۶ عضو پليس و وزارت اطلاعات هستند پس كلا ميمونيم ۱۰۰۳۵۳۱ نفر حالا۸۷۶۶۴۹ نفر بيمار داريم كه قدرت كار ندارن دوباره كارهاي كشور افتاده روي دوش ۲۰۰۸۰۶ نفر كه فراموش كردم بگم كه ما حدود ۱۸۶۸۰۶ نفر هم ممنوع القلم و ممنوع التصوير و ممنوع الصدا و ديگر انواع زنداني داريم پس كل كارهاي كشور افتاده روي دوش ۱۴ نفر ! از اين ۱۴ نفر ۱۲ تاشون عضو شوراي نگهبان هستند پس متوجه ميشيم كه كل كارهاي كشور افتاده روي دوش ما دو نفر : من و تو! و توام كه داري اينو ميخوني!!!

من در سرزمینی زندگی میکنم که زبانش پارسی است

اما به آن فارسی می گویند

چون عربی پ ندارد...